Տուգանքների վրա կառուցված «քաղաքային զարգացում»

Հատկանշական է, որ Երևանի 2,5 միավորանոց քաղաքային իշխանությունը 2026 թվականի համար իր բյուջետային կանխատեսումներում ակնկալում է վարչական իրավախախտումների համար կիրառվող պատասխանատվության միջոցներից եկամուտների 31.8% աճ։ Ըստ պաշտոնական հաշվարկների՝ այդ եկամուտները պետք է կազմեն շուրջ 1.5 միլիարդ դրամ։

Այս թիվը ինքնին բացահայտում է քաղաքային կառավարման (քպկ+հանրապետություն+հանրային ձայն) իրական փիլիսոփայությունը․ իշխանությունը չի նախատեսում նվազեցնել իրավախախտումները, այլ հակառակը՝ դրանք դիտարկում է որպես կայուն եկամտի աղբյուր։

Հասել ենք մի իրավիճակի, երբ տուգանքների գծով մուտքերը ծրագրավորվում են աճով, ինչը նշանակում է ոչ թե կարգապահության բարձրացում, այլ քաղաքացիների հանդեպ պատժամիջոցների ընդլայնում։

Առավել մտահոգիչ է այն հանգամանքը, որ այս քաղաքականությունը իրականացվում է սոցիալ–տնտեսական բարդ պայմաններում․ աշխատավարձերի և կենսաթոշակների էական բարձրացում չի ապահովվում, հանրային ծառայությունների որակը շարունակում է բազմաբնույթ խնդիրներ ունենալ, իսկ քաղաքային միջավայրը, ենթակառուցվածքները շարունակում են մնալ անբարեկարգ ու վտանգավոր։

Ստացվում է, որ Քաղաքապետարանը նախընտրում է տուգանել քաղաքացիներին հենց իր սեփական ձախողումների համար՝ վարչական տուգանքը դարձնելով ոչ թե կանխարգելիչ միջոց, այլ՝ բյուջետային բացերը լրացնելու գործիք։

Եթե քաղաքային իշխանությունը իսկապես առաջնորդվեր հանրային շահով, ապա իր նպատակը կլիներ իրավախախտումների թվի նվազեցումը, ոչ թե դրանց հաշվին միլիարդներ հավաքելու պլանավորումը։ Սակայն 2026 թվականի բյուջետային սպասումները հուշում են հակառակը՝ Երևանում ձևավորվում է տուգանքահեն կառավարման մոդել, որտեղ քաղաքացու գրպանը դարձել է ամենահեշտ հասանելի ֆինանսական աղբյուրը։

Սոնա ԱՂԵԿՅԱՆ

Մեկնաբանություններ